„Powoli Vincent zapominał o ataku po podróży do Arles. Wciąż na nowo upewniał sam siebie, że gdyby nie udał się wówczas do tego przeklętego miasta, byłby już od sześciu miesięcy zdrów zupełnie. Gdy wysychały studia gajów cyprysowych i oliwnych, przemywał je wodą z odrobiną wina, aby usunąć z powierzchni nadmiar oleju, i posyłał je bratu. A gdy Theo doniósł, że pewną ilość jego obrazów wystawia w Salonie Niezależnych, poczuł rozczarowanie; był bowiem świadom tego, że mógłby dać rzeczy lepsze. Chciał czekać z wystawieniem swych prac, póki nie udoskonali techniki.
Listy Thea dawały mu pewność, że maluje coraz lepiej. Postanowił po rocznym pobycie w zakładzie wynająć sobie mały domek w St. Remy j dalej malować krajobraz Południa. Ponosiła go znowu ta sama twórcza radość, jalką czuł w Arles malując słoneczniki przed wyjazdem Gauguina.
Pewnego popołudnia, gdy spokojnie pracował w polu, począł lekko majaczyć. Późną nocą dozorcy zakładu znaleźli go w odległości kilku kilometrów od sztalug. Leżał na ziemi i ramionami obejmował pień cyprysa.
Po pięciu dniach wróciła świadomość. Najbardziej zabolał Vincenta fakt, że towarzysze niedoli traktowali jego atak jako rzecz nieuniknioną.“(5)