„I tu musiał się Moss poddać, nie wyglądał czysto i schludnie, prócz swoich ran, miał jeszcze kłaczki brody na twarzy i czuł się przygnębionym, tak, unikał nawet spoglądania ludziom w oczy. Odpowiedział — Ma pan humor i sposób myślenia, które mię o dreszcz przyprawiają. Mógłby pan równie dobrze rozpocząć handlować bydłem. Nie mogę się więcej golić, robią mi się dziury w skórze. Ale
— wychodzi to na jedno — strzygę się często tuż, tuż przy skórze, nożyczkami do haftowania. Każdy inny byłby to zrozumiał.
A teraz przyszła kolej na samobójcę, aby czuwać i nie dopuścić do rozczulenia, rzekł — Zamilcz już pan, nie doprowadź pan czasem do łez!
— Hahaha, — rzekł Moss znowu. Pogrążyli się obaj w milczenie, obaj siedzieli.
mrugali oczami i myśleli o swojem, od czasu do czasu czynili ruch głową i chrząkab dla wykazania męskości.
—Chłodno dzisiaj, — odezwał się samobójca, — wkrótce śnieg spadnie. Nie, co to chciałem powiedzieć — zresztą, wszystko już jedno, ale pan podaje się za takiego niemal, który pojmuje zagadkowości życia. Czy rozumie pan sam siebie
Moss odrzekł — Sam siebie Rychło oślepnę, to rozumiem.
— Mówi pan — djabełby tam się strzelał o żonę!
— Owszem. Ale gdyby pan był bezstronnym człowiekiem, toby pan pojął, jak powierzchownie pan gada. Czy to naprzykład chodzi tylko o żonę i męża A dziecko Pojmij mię pan dobrze, dziecko“(8)