„Andrea nie mówiła więcej o Nicole. Zatrzymała ją, a Nicole, uradowana, zasłała natychmiast małe łóżko w gabinecie na prawo, przyległym do przedpokoju, i stała się tak mała, tak niedostrzegalna i delikatna, jak tylko potrafiła, byleby tylko nie urazić czymkolwiek swojej pani w tym skromnym zakątku. Można by rzec, że chciała naśladować płatek róży, który uczeni perscy wrzucali do naczynia po brzegi napełnionego wodą, dodawali jeszcze kilka kropel, a woda się nie przelewała.
Andrea wyszła do Trianon około godziny pierwszej. Nigdy jeszcze nie ubrała się tak prędko i tak ładnie. Nicole przechodziła samą siebie; była uważna, domyślna, nadskakująca, niczego nie. można było jej zarzucić. Kiedy Andrea pozostawiła ją samą, Nicole poczuła się panią domu i uważała za stosowne dokonać skrupulatnego przeglądu gospodarstwa. Nie pominęła niczego począwszy od listów aż do najmniejszych drobiazgów toalety, od kominka aż do najgłębszych kątów gabinetów — wszystko to zostało poddane jej ścisłemu badaniu.
Potem wyjrzała przez okno, aby rozejrzeć się po okolicy.
Na dole był obszerny dziedziniec, gdzie masztalerze czyścili i opatrywali paradne konie małżonki delfina. E, masztalerze! Nicole odwróciła pogardliwie głowę.“(9)