„— Rozumiem — powiedział staruszek adwokat. — Pan na pewno wybiera się pociągiembrydż. Słyszałem o takich.. A jak to bliżej wygląda Wsiada się do pociągu i co czy na biletach nie ma wydrukowanej docelowej stacji... Sam kiedyś chciałem się wybrać, bo jestem brydżystą. Ale nie wiem, czy w moim wieku wypada. Właściwie jedną nogą w grobie stoję. Więc cóż, dobrze. Zrobię, jak pan sobie tego życzy. Mam klienta, który akurat zajmuje się nieruchomościami. Przepraszam bardzo!... — powtórzył i znowu połknął ziewnięcie. — ...A dokąd mam do pana napisać Do Krakowa
— Nie, ja już w krakowskim Vagons Lits Cook nie pracuję. Cha! Ale proszę pisać pod adresem warszawskiego oddziału Vagons Lits Cook, z ich listami. Oni mają zwyczaj ułatwić swym klientom korespondencję i do nich można się zwrócić jak do posterestante. To dla podróżujących, a zwłaszcza przyjezdnych zza granicy i nie mających jeszcze stałego adresu, jest wielkim udogodnieniem. Cha! jeszcze raz dziękuję panu mecenasowi!
— A co słychać w Warszawie
— Ano nic.
—Sparszywiało życie po tym przeklętym przewrocie majowym! — zakrzyknął narazstaruszek adwokat, który widocznie nie był piłsudczykiem.
Noc przespał Wachicki w łóżku matki, na jej koronkowych poduszkach i przykryty niebieską kołdrą, która nad ranem jednak zaczęła zanadto go grzać. Ale z wieczora było raczej chłodnawo i oknem zalatywał wcale rześki wiaterek, przynosząc z sobą woń niepokaźnych a dzielnych maciejek, nie docenionych, a nawet poniewieranych przez Leona. Podlane kwiaty, pokryte na dodatek nocną rosą, zaledwie połyskując we mgle — niczym odległe mgławice lub gwiazdy — ustawicznie zapachem przypominały o swej obecności. Spodnie Leona, z akuratnie zaprasowanymi nogawkami, zwisały z krzesła i tylko ich tylna kieszeń, wypchana czymś ciężkim, wystawała zanadto spod paska. Był tam schowany pistolecik pani Wachickiej, z kolbą wyłożoną perłową masą. W pewnej chwili, już po zgaszeniu światła, w głowie Leona znowu coś takiego zaczęło chodzić; chodzić i się błąkać. Chodziło, chodziło, aż w końcu się dochodziło do zaskakującego poniekąd rezultatu. Nazwisko! przecież nazwisko Wieczorkiewicza słyszał już był z ust jubilera Popieliczyka, który... tak, tak, owszem, pytał się go, czy zna dyrektora Wieczorkiewicza od wyścigów konnych czy coś w tym rodzaju. Jak on to powiedział Powiedział, zdaje się, że to brunet na krótkich nogach. Co jeszcze Źe ma przystrzyżone na jeża maszynką włosy... A więc, czy to zbieg okoliczności Czy niemile milknący kapitan Wieczorkiewicz — to znikający w słuchawce telefonicznej, to z niej wypływający — miał coś wspólnego z dyrektorem Wieczorkiewiczem od Służewca i ewentualnego totalizatora A czart to wie! pomyślał w końcu Leon i zasnął.“(3)