„— Dom — powtórzył i roześmiał się. — Weźcie sobie na pamiątkę po grudce. Na pewno nic takiego nie znajdziecie stawiając domy. No, za pomyślność!
Do tej chwili Karol dokładnie zdawał sobie sprawę, gdzie się znajduje, z kim i o czym rozmawia. Ale po trzeciej szklance jakby czarna zasłona otuliła go ze wszystkich stron. Nie widział, nie czuł, nie słyszał. Otaczała go fala pomieszanych dźwięków, migotliwe światła, szare zasłony dymu. Jak wyszedł z saloonu, kto go wyprowadził i kiedy
Ocknął się dopiero na półmrocznej jeszcze ulicy Custer City.
Chłód górskiego przedświtu, czystość powietrza, chóralny śpiew współtowarzyszy — wszystko to oddziałało na Karola w sposób zbawienny, to znaczy przywróciło zdolność rozeznawania rzeczy i ludzi. Pierwsze, co zauważył, to to, że długowłosy fundator trzyma go pod ramię, a on sam z kolei trzyma za ramię Abla, który stąpał sztywno, jakby kij połknął, ale ta sztywność nie szła w parze z poczuciem równowagi. Co parę kroków chybotał się — to w prawo, ciągnąc ramię Karola, to w lewo — waląc się na swego towarzysza. Karol zastanawiał się,
w jaki sposób potrafił dotąd uchronić Abla
i. i«i
przed upadkiem, skoro sam runąłby niechybnie w pył i proch drogi, gdyby nie mocna dłoń długowłosego. Nie doszedł do żadnego wniosku, a ponieważ myślenie wciąż sprawiało mu niejaką trudność, dał temu spokój i przyłączył się do chóralnego śpiewu gromady.“(6)