„— Żart za żart, towarzyszu generale, żale schowajcie na później — odpowiedział Bułganin.
Ożywioną atmosferę tego spotkania cechowało poczucie własnej siły i pewności tych ludzi, z których przecież każdy miał za sobą wiele ciężkich doświadczeń.
A oto zajechały pancerki generała Popowa i jego zastępcy do spraw politycznych generała Mechlisa. Przybyli też generałowie Biełow, Gorbatow, Kołpakczy, Rokossowski, Watutin, Chruszczow oraz dowódca Frontu Stepowego na kierunku charkowskim generał Koniew. Nazwiska te miały wkrótce zabłysnąć na firmamencie wojny niezwykłym blaskiem.
— Pozwólcie, towarzysze generałowie, że przekażę wam telegram z Kwatery Głównej — powiedział generał Sokołowski.
W telegramie była mowa o uzyskaniu zdecydowanej przewagi liczebnej na zamierzonych kierunkach natarcia oraz załączone były życzenia powodzenia.
Po odprawie, którą prowadzili przedstawiciele Kwatery Głównej, odbyła się w pomyślnym nastroju wspólna kolacja.
A tymczasem na podstawach wyjściowych...
KONCERTOWE NATARCIE
O świcie dnia 12 lipca rozpoczęła artyleria radziecka na lewym skrzydle Frontu Zachodniego, dowodzonym przez generała Bagramiana, potężne przygotowanie ogniowe. Działa grzmiały bez przerwy dwie godziny i czterdzieści minut. Wał ogniowy to bił w skraj nieprzyjacielskiej obrony, to przenosił się w głąb, a jednocześnie fale bombowców i nurkowców zrzucały swoje śmiercionośne ładunki na pozycje niemieckie. Umocnienia przedniego skraju obrony zostały obrócone w perzynę.“(14)